توسعه پایدار

توسعه پایدار شکل جدید و ضروری اقتصاد محیط زیست است. توسعه، پدیده ای است که اگر با چاشنی حفظ محیط زیست صورت گیرد، زیان های آن، کمتر به چشم خواهد آمد. بعنوان مثلا نیروگاههای برق که با سوخت فسیلی کار می کنند، یکی از آلوده کننده ترین پدیده های تولید گازهای گلخانه ای و مهمترین مواد تشکیل دهنده آن دی اکسید کربن می باشد. به دنبال تغییرات آب و هوایی کره زمین که نمودهای آن در گرم شدن آن، آب شدن یخ های قطبی، بالا آمدن سطح آب دریا، خشکسالی و طوفان های ویرانگر و باران های سیل آسا خود را عیان می سازد، استفاده از انرژی های تجدیدپذیر بعنوان یک راه حل از سوی مجامع بین المللی و سازمان ملل پیشنهاد شده است. با توجه به تمام شدنی بودن سوخت های فسیلی و آلوده کننده بودن آن، بهره برداری از انرژی های نو مانند انرژی خورشیدی، انرژی باد، زمین گرمایی و … نه انتخاب، که ضرورت به نظر می رسد. کشور ما با توجه به داشتن حدود ۲۹۰ روز تابش آفتاب در بیشتر نقاط کشور بهتر است از سیستم فتوولتائیک (انرژی خورشیدی) استفاده کند که در حفظ سلامت محیط زیست بسیار موثر است. بعنوان مثال از محل روشن بودن یک لامپ ۱۰۰وات معمولی و فعالیتی که نیروگاههای برق برای آن انجام می دهد، به میزان ۴۵۰ گرم در یکسال گاز دی اکسیدکربن که ماده اصلی تشکیل دهنده گازهای گلخانه ای است وارد جو زمین می شود، از سویی دیگر از محل سوخت اتومبیل ها، فعالیت پالایشگاهها، نیروگاههای برق سالانه میلیون ها تن گازهای آلاینده وارد محیط زیست شده و آب، هوا، خاک را آلوده می کنند.

استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و مشخصا انرژی خورشیدی در ایران تا حدود زیادی از انتشار این    آلاینده ها خواهد کاست و از آلودگی بیشتر محیط زیست جلوگیری خواهد کرد. اگرچه تامین و نگهداری آن نیازمند تخصص بالا و مراقبت موثر و مداوم است اما با وجود آن از آلودگی بیشتر محیط جلوگیری خواهد کرد و محیط زیست بیش از این تخریب نخواهد شد.